من عاشق جاوا هستم

من عاشق جاوا هستم

چون کار ها رو خیلی راحت کرده مثلا این تصویر رو ببینید:

برای یک کاری لازمش داشتم ، حوصله اش را نداشتم که وقت بگذارم و در ابزاری مثل فتوشاپ یا گیمپ یه همچین چیزی رو با دقت یک پیکسل رسم کنم.

فکرش رو کنید باید از خطوط راهنما استفاده میکردم و یک تصویر 1000 در 50 پیکسلی که در صفحه نمایش من با توجه به رزولوشن ، 370 واحد از خط کش فتوشاپ بود ، به بیست قسمت مساوی تقسیم کنم بعد از 100 تا منهای 100 درجه بندی کنم چقدر وقت میبرد.

میانبر زدم

یک نمونه ی عمودی اش را به گرافیست گروه سپردم تا رسم اش کند اما اون طور که میخواستم نشد. پس میانبر زدم و کلا سه دقیقه وقت برد از نوشتن کد تا خروجی تصویر. به این دلیله که من عاشق جاوا هستم.

package paint;import java.awt.BasicStroke;import java.awt.Color;import java.awt.Graphics2D;import java.awt.image.BufferedImage;import java.io.File;import javax.imageio.ImageIO;/** * * @author yn */public class paint{    static BufferedImage buffImage = null;    static Graphics2D g2;    /**     * @param args the command line arguments     */    public static void main(String[] args) {        init();        draw_line();        write();    }    public static void init() {        buffImage = new BufferedImage(1000, 50, BufferedImage.TYPE_INT_ARGB);        g2 = buffImage.createGraphics();    }    public static void draw_line() {        g2.setStroke(new BasicStroke(2));        g2.setColor(Color.green);        g2.drawLine(0, 25, 1000, 25);        int c = 100;        for (int i = 0; i <= 1000; i += 50) {            g2.drawLine(i, 30, i, 20);            if (i == 0) {                g2.drawString(c + "", i + 2, 15);            } else if (i == 1000) {                g2.drawString(c + "", i - 25, 15);            } else {                g2.drawString(c + "", i - 5, 15);            }            c -= 10;        }    }    public static void write() {        try {            File outputfile = new File("saved.png");            ImageIO.write(buffImage, "png", outputfile);        } catch (Exception e) {            System.out.println(e);        }    }}